Kathak – opis stylu.


Najbardziej charakterystyczne dla Kathaku są wykonywane w niezwykłym tempie obroty - chakars. Spektakle Kathak odznaczają się pośrod innych klasycznych tanców indysjkich, dynamiką i ekspresją formy.

Najbardziej charakterystyczne dla Kathaku są wykonywane w niezwykłym tempie obroty – chakars. Spektakle Kathak odznaczają się pośrod innych klasycznych tanców indysjkich, dynamiką i ekspresją formy.

 

“Taniec, który zaczarowuje magią opowieści, zadziwia techniką obrotów i ekspresją ruchu. Każdy ruch odzwierciedla rytmiczną sylabę, wiernie ilustrując muzyczne kompozycje. Pozwala na uchwycenie tego co poza słowami, tego co w spojrzeniu, w geście, w emocji chwili…”

Kathak – klasyczny taniec indyjski z północy Indii. Jego nazwa wywodzi się od słowa katha czyli opowieść.

Tradycja tego stylu sięga starożytnych Indii, w których wędrowni poeci śpiewem i tańcem propagowali kult boga Vishnu i zabawiali publiczność. Następnie uległ wpływom perskim pod panowaniem dynasti Mughal i na stałe zagościł na dworach królewskich. Do dziś łączy elementy hinduistyczne i muzułmańskie. Uważa się, że kathak ma wspólne korzenie z flamenco. Te dwa style świetnie sprawdzają się w fuzjach.

Rozpoznaje się cztery style tańca kathak (gharany)  Lucknow,  Jaipur , Banares oraz Raigarh z  których  każdy wypracował  indywidualną  stylistykę.

Współcześnie kathak jest ewoluującą formą sceniczną docenianą w Indiach i na świecie. Podejmuje tak tematy mitologiczne, jak i świeckie, czy abstrakcyjne pojęcia.

 

Część techniczna (nrytta) to na ogół prezentacja kompozycji osadzonych w różnych tala (cyklach rytmicznych) oraz lehera (szybkościach). Tancerz ilustruje rytm szybko zmieniającymi się pozami ciała, jednocześnie wytupując dźwięki stopami. Kostki nóg owinięte są długim sznurem małych dzwonków – ghoongru, które podkreślają dźwiękiem każdy krok.

Najbardziej charakterystyczne są niezwykle szybkie obroty (chakars), praca stóp (tatkar) oraz miękkie ruchy.

 

Część liryczna (nritya) – opowiadająca – słynie z mistrzowskiego użycia abhinai, czyli ekspresji twarzy i gestów dłoni. Za ich pomocą, bez słów, artysta tworzy narrację oraz nastrój przedstawianego tematu. Sztuka ta opiera się na zasadach teorii rasa-bhaava, opisanej w traktacie Natya Śastra.

Akompaniament myzyczny tworzy najczęściej tabla, pakhawaj, sarangi, flet oraz śpiew plus charakterystyczna recytacja sylab rytmicznych (bol.)